Over mij

Ik groeide op in een omgeving waar ik me niet altijd veilig voelde. Dat liet stille sporen na — in mijn lichaam, in hoe ik mezelf wegcijferde, in hoe ik niet wist hoe het voelde om echt ruimte in te nemen. De warmste, meest oprechte relaties die ik als kind kende? Die had ik met honden. Zij begrepen mij zoals niemand anders dat kon. En ik hen.

Op mijn zestiende begon mijn lichaam te fluisteren. Eerst zacht, dan steeds indringender. Jaren later gaf een diagnose woorden aan wat ik al zo lang voelde — maar ook een toekomstbeeld dat niet als het mijne voelde. Ik keek ernaar, liet het landen, en voelde toen heel stil, heel zeker: er is ook een ander pad.

Dat pad begon bij mezelf. Bij mijn trauma's, mijn patronen, mijn overtuigingen. Ik leerde afstemmen op mijn eigen natuur — op wat mijn lichaam fluisterde, op wat mijn intuïtie zachtjes wist. Langzaam leerde ik gelijkgestemde zielen kennen die mij inspireerden om dat vertrouwen steeds verder te dragen.

Vandaag ben ik 42. Ik leef op een manier die past bij wie ik ben — natuurlijk, bewust, dicht bij mezelf. Bij wat ik voel, bij wat ik nodig heb, bij wat écht is. Ik beweeg mee met mijn eigen natuur, mijn eigen seizoenen. Niet lineair, niet altijd vooruit — maar cyclisch, zoals vrouwen van nature zijn. Alle facetten van het vrouw zijn mogen er zijn. Het zachte én het krachtige. Het stille én het vurige. Niet omdat het pad makkelijk was, maar omdat ik leerde luisteren. Naar mijn lichaam. Naar mijn intuïtie. Naar de stille zekerheid die er altijd al was.

En dan was er Shiva — mijn eerste eigen hond, een weimaraner met een gevoelige ziel. Hij raakte snel overweldigd door prikkels, door verwachtingen, door de wereld om hem heen. Ik zocht naar kennis, naar tools, naar het juiste antwoord. Maar onze echte doorbraak ontstond in de stilte daarna — toen ik ophield met zoeken en begon met zien. Toen ik hem volledig accepteerde zoals hij was. Toen ik leerde vertrouwen op wat ik voelde, naast alles wat ik wist.

Shiva leerde mij wat echte verbinding betekent.